Bij de bepaling van alimentatie wordt er onderscheid gemaakt tussen partneralimentatie en kinderalimentatie. Over de hoogte en totstandkoming van alimentatie bestaan veel "broodje aap" verhalen. De berekening van kinder- en eventueel partneralimentatie is maatwerk en kan niet zo maar van internet gehaald worden. Ook de veelgehoorde opmerking; "Mijn collega verdient net zo veel als ik, maar hoeft veel minder te betalen" gaat mank. Simpelweg omdat er veel meer factoren zijn die de hoogte van de alimentatie bepalen dan alleen het salaris. 

Beide ouders hebben, ook na hun scheiding, een zorgplicht voor hun kinderen tot zij volwassen zijn. De financiële verplichtingen voor de ouders lopen door tot het kind 21 jaar is geworden, of tot het moment dat het kind volledig in eigen onderhoud kan voorzien. Met behulp van een  schema wordt ondermeer aan de hand van het inkomen van beide ouders, de leeftijd van de kinderen bepaald welke ouder wat bijdraagt aan de verzorging. Hierbij spelen de begrippen draagkracht en behoefte  een grote rol. 

Partneralimentatie

Er bestaat geen wettelijk recht op alimentatie, dat betekent dat er na een scheiding geen automatisch recht bestaat op alimentatie. Wel hebben gehuwde partners over en weer een wettelijke zorgplicht voor elkaar, die na een echtscheiding nog kan voortduren. Alimentatie wordt gekenmerkt door twee begrippen: behoefte en draagkracht. Behoefte en draagkracht bepalen uiteindelijk de hoogte van de partneralimentatie. Behoefte is het bedrag dat nodig is om na de scheiding voort te leven op het welstandsniveau dat partijen voor hun scheiding kenden. Het spreekt voor zich dat in de meeste gevallen beide partijen een financiële veer zullen moeten laten. Wel mag van beiden worden verwacht dat zij zich hiervoor zullen inspannen. Draagkracht is het bedrag dat de betalingsplichtige, degene met het hoogste inkomen, kan missen om alimentatie te bepalen.  Zo is de draagkracht in principe afhankelijk van de verdiensten, uit arbeid, uit vermogen en de lasten die deze betalingsplichtige  heeft. Partneralimentatie is derhalve nooit hoger dan de behoefte en wordt beperkt door de draagkracht van de andere partner. De draagkracht en de alimentatie worden bepaald aan de hand van een door de overheid vastgesteld rekenschema.

Partners mogen onderling bepalen om van de wettelijke regeling af te wijken. Scheidingsbemiddeling is uitermate geschikt om op basis van ieders argumenten cq belang tot een eigen invulling te komen.  Het wordt door partners vaak als positief ervaren dat zij niet meer financieel van elkaar afhankelijk zijn na de echtscheiding, om die reden wordt soms besloten tot een afkoopsom.